Ik heb het idee dat deze ‘binnedoorweggetjes’ altijd langer duren dan wachten in de file, en ook deze morgen ging het er niet sneller op want op het ‘binnedoorweggetje’ bleek ook een file te staan... Onderweg kwam ik langs kinderen, vrouwen die buiten de was aan het doen waren, koeien, kleine winkeltjes gemaakt van hout, jongens die aan hun Bodaboda (brommer) sleutelen en vuilnishopen met daarnaast een bordje ‘Don’t liter here’. Voordat ik Kampala eindelijk bereikte was ik zo’n 1,5 uur verder.

Ik was van plan om eerst naar de vrouwenmarkt te gaan, op deze markt komen vrouwen elke week bij elkaar om hun handgemaakte matten, mandjes, sieraden etc. te verkopen (oftewel kettinkjes en armbandjes hemel voor mij, want voor degene die mij kennen, er gaat geen dag voorbij zonder dat ik armbandjes en kettinkjes draag en het liefst meer dan 1 tegelijk). Na een aantal dingetjes te hebben gekocht voor familie en vrienden thuis ging ik op weg naar het Ministerie van Educatie in het centrum van Kampala. Nadat ik bij de ingang had uitgelegt waarvoor ik kwam werd ik doorverwezen naar de 3e verdieping. Aangekomen op de 3e verdieping werd ik door een vrouw in een kamertje met daarop ‘Primary Education’ naar de 1e verdieping doorverwezen. Aangekomen op de 1e verdieping werd ik door de receptioniste weer terg doorverwezen naar de 3e verdieping...Nadat ik zei dat ik daar net vandaan kwam en of ze zeker wist of de juiste persoon op de 3e verdieping was, kreeg ik als antwoord dat ik dat zelf maar moest uitzoeken...over klantvriendelijkheid gesproken! Ik besloot om het maar aan iemand anders te vragen. Na nog eens 2 keer heen en weer gestuurd te zijn begon ik lichtelijk geïrriteerd te raken en gaf ik het bijna op.

Uiteindelijk kwam ik dan toch bij de juiste man terecht, de ‘Education Officer’, een vriendelijke man met wie ik uiteindelijk een leuk gesprek had en me goede informatie gaf over methodes om de impact te meten van onze outreaches in scholen, want, wat bereiken we nou uiteindelijk met voorlichting geven? Dit is niet alleen belangrijk voor ons om te weten, maar ook voor onze (toekomstige) sponsors. We hebben feiten nodig dat we echt een verschil maken, dat er bijvoorbeeld minder tiener zwangerschappen zijn in de scholen waar we voorlichting geven, dat jongeren weten hoe ze HIV en andere SOA’s op kunnen lopen en dit voorkomen. Dit is iets waar we de komende tijd aan gaan werken, impact meten.

Na het gesprek ging ik weer terug naar het kantoor in Nansana, gelukkig duurde de terugweg korter dan de heenweg. Diezelfde middag hadden we een gesprek met A-Z Children ‘s Charity, onze sponsor van het basisscholen programma en ik vertelde hem ook over de informatie die ik gekregen had over het meten van impact. Het gesprek verliep goed, we bespraken het verloop van ons basisscholen programma en na nog even nagepraat te hebben zat de vergadering er op. Ik had geen zin om te koken dus dat betekent meestal ...Rolex, oftewel een soort van pannekoek (chapati) met gebakken ei, tomaat en kool die s’avonds op verschillende plekken op straat gemaakt worden. Na een Rolex gekocht te hebben ging ik naar huis. De dag was weer voorbij.