|
Tuesday, 28 November 2006 |
|
Uit alle hoeken en gaten in
Banda komen kinderen tevoorschijn. Het zijn er echt duizenden, de
meeste onder de vijf. Soms zien ze je uit de verte al aankomen en word
je verwelkomd door ‘mzungu, mzungu’ en een ondeugend zwaaien, verderop
in de straat van BCDP zelfs met een heus ‘mzungu’-liedje, en de
volgende keer zie je ze niet eens aankomen maar voel je ineens een klef
handje aan je zitten of ruik je als eerste de piesbroek die ze dragen.
In Nederland ben ik geen fan van kinderen, maar voor deze snotneuzen en
modderpootjes heb ik wel een serieuze zwak… Grote favoriet is het
knulletje van een jaar of drie met grote flaporen van verderop.
Afgelopen dinsdag was het weer tijd om met de CDW’s de wijk in te gaan.
Deze keer waren er zes voedingsdeskundigen (studenten) bij, waarmee we
op zoek gingen naar ondervoede kinderen onder de vijf die de komende
maanden voor de studenten als casus zullen dienen. Het gebied van onze
groep was zone B2 en B3, en met name in B3 zitten bergen kinderen die
zich probleemloos kwalificeren. Dat kan ik zelfs zien zonder ook maar
iets van voeding af te weten.
Je ziet een hoop ellende en armoede en op een bepaalde manier wen je
eraan, maar het jochie dat uit een hutje in B3 tevoorschijn werd
getoverd was echt een schok. Kon amper op zijn luciferbeentjes staan en
had een enorme buik. Met rode vlekken, wat mazelen bleken te zijn. Dus
niet ingeënt. Moeder had geen trek om naar de kliniek te komen, maar
was wel bereid naar de medicijnman te gaan, die elke mazelenbult heeft
bewerkt met een vaag zalfje dat met behulp van een scheermesje is
aangebracht. Hele buik vol bulten en ontstoken sneeën. Hopelijk heeft
mevrouw na een gesprek met een van de studenten en Fred (de CDW die
erbij was die tevens chief is van de zone) het licht gezien en besloten
naar de kliniek te gaan, maar ik vrees het ergste. Gelukkig waren
andere ouders wel bereid tot medewerking, dus de zoektocht was niet
voor niets. |
