|
Tuesday, 22 January 2008 |
Gisteren zijn we naar Nakasero geweest, het centrum van Kampala. We
wilden naar Owino market, de grootste overdekte markt van Kampala.
Onderweg naar Ntinda Stage, vanuit waar de busjes vertrekken,
realiseerden we ons dat het natuurlijk topdrukte zou zijn op de wegen
vanwege de kerstdagen. Heel veel mensen gaan naar ‘the village’ om
samen met hun familieden die elders in het land wonen kerst te vieren.
En dat klopte, het was gigantisch druk!
Met moeite konden we een busje vinden, alles zat vol, en in slakkentempo reden we over de drukke weg naar Nakasero. Daar aangekomen zag het zwart van de mensen! Owino market was best wel heftig, heel druk, hele kleine weggetjes waardoor je je langs de vele lijven, schreeuwende verkopers die je hand vastpakken en je ‘my wife’ noemen, en dampende warmte een weg moest banen. Ik voelde me echt een toerist, voor het eerst eigenlijk, en de sfeer is er beduidend anders dan in andere delen van de stad. Wel heel boeiend om dit een keer mee te maken, het is echt een gemeenschap op zich die markt, waar je heel interessante onderzoeken zou kunnen doen. Maar ik voelde me alles behalve geroepen om op mijn gemakje de produkten die verkocht werden te bekijken of te kopen. Verder dan een zakje mango’s ben ik niet gekomen.
Eenmaal de markt uit gingen we naar het oude deel van Nakasero met veel kleine winkeltjes waar echt van alles te krijgen is, van hardware tot afrikaanse doeken. Het was gigantisch druk en je moest je echt met veel moeite en duwen een weg banen door de mensenmassa. Het schijnt hier op zaterdag altijd heel druk te zijn, maar nu was het natuurlijk ook nog eens de zaterdag voor kerstmis en de hele stad leek erop uitgetrokken om nieuwe kleding, eten, kado’s, plastic kerstbomen en kerstversiering te kopen. Een dief op heterdaad betrapt die beide ritsen van mijn rugzak al had opengemaakt en net zijn arm naar binnen wilde steken. Ik hoorde net op tijd mijn rits opengaan en toen ik me omdraaide ging hij er als een haas vandoor en verdween in de mensenmassa, gelukkig zonder mijn spullen. Opletten dus! We ontdekten een trap in een gebouwtje met winkels en konden helemaal doorlopen tot aan het dak op de vierde verdieping. Vanaf daar hadden we een prachtig uitzicht over de hectiek en drukte onder ons. Echt fascinerend al die straattaferelen en bezigheden. We hebben hier een hele tijd gestaan en foto’s gemaakt. Zie de foto’s bij dit bericht voor een impressie.
’s Avonds was ik blij dat we weer in ‘ons’ Ntinda waren, waar we ons toch ietsje minder de opvallende witte en rijke mzungu voelen en waar het in ieder geval een stuk rustiger is.
Om te beginnen een heel gelukkig nieuwjaar voor jullie allen!
Alweer twee weken geleden dat ik voor het laatst iets geschreven heb. En in de tussentijd was het ook hier in Kampala kerstmis en oud en nieuw. En dus twee weken public holiday, wat betekende dat veel mensen voor kerstmis en oud en nieuw naar ‘the village’ gingen om hun familie op te zoeken. Samen met het tekort aan betaalbare benzine, dat ontstaan is door de crisis in Kenia, zorgde de public holiday ervoor dat het voor Kampalese begrippen erg rustig was op straat afgelopen week.
Met kerstmis hebben we gegeten bij Vincent en Ellen, een heel leuk Ugandees Nederlands stel dat niet ver van ons vandaan woont. Dat was erg gezellig.
Met oud en nieuw hadden we een mini-vakantie gepland naar Jinja om even de smog en drukte van de stad te ontvluchten en iets meer van het land buiten Kampala te zien. Dat was echt heerlijk! Jinja ligt aan het Victoria meer en tevens aan de oorsprong van de Nijl. Een ideale plek om te relaxen en lekker veel buiten te zijn.
Jinja zelf is een heel rustig stadje, het is de tweede grootste stad van Uganda, maar heeft een dorpse uitstraling. De sfeer en ook de mensen vonden wij anders dan in Kampala. De sfeer was relaxter en de mensen ietsje minder vriendelijk dan wij tot nu toe in Kampala gewend waren. Je kon echt merken dat er veel toeristen komen in Jinja, we werden regelmatig gevraagd om geld, door volwassenen zomaar ineens out of the blue en soms mompelend als je langsliep ‘Give me money’ en door bedelende straatkinderen.
We hadden een heerlijk hotel met een geweldige tuin waar we vele uren hebben zitten lezen, kaarten en kletsen. Echt vakantie, het voelde heel erg luxe!
Wat foto’s van de Bujagali Falls, watervallen waar veel geraft wordt, schijnt na Zimbabwe de beste raftplek ter wereld te zijn.
Oud en nieuw was heerlijk rustig, op het feest in een nabijgelegen hotel na. Vanuit de tuin van ons hotel hebben we nog wel wat vuurwerk gezien van datzelfde hotel, maar verder hebben we vooral genoten van de prachtige sterrenhemel.
Na deze dagen waren we helemaal opgeladen om weer aan het werk te gaan. Joppe is woensdag weer begonnen met werken.
Ik had woensdag een afspraak met Halima om de meeting met de vrouwengroep van B3 die voor vandaag gepland stond voor te bereiden. Suzan, haar oudste dochter van wie ik bij een van mijn laatste berichten een foto heb geplaatst, was het weekend bevallen van een kerngezonde zoon, Ibrahim! Ik heb hem en Suzan woensdag gezien. Het was een ontzettend zware bevalling van 24 uur, maar op wat opstart problemen met het geven van borstvoeding na maken ze het gelukkig allebei erg goed! Het schijnt onder Baganda (de bevolkingsgroep waartoe Halima en haar familie behoren) gebruikelijk te zijn voor een vrouw om na de bevalling een maand bij haar moeder te wonen. De man wordt dan geacht niet te vaak langs te komen omdat het voor een man niet gepast wordt bevonden te vaak bij de schoonfamilie te zijn. Halima is nu als moeder van Suzan en ervaringsdeskundige full time bezig om Suzan te verzorgen en haar kennis en ervaring als moeder met haar te delen. Mooi om te zien. En leuk ook, want nu kan ik Suzan en de baby regelmatig zien als ik in Banda ben!
Vandaag stond zoals ik al zei de meeting met de vrouwengroep in B3 gepland. We zouden hierin gaan kijken naar de structuur van de groep, hoe wordt de groep gevormd, welke rollen zijn er binnen de groep te verdelen, wie neemt welke verantwoordelijkheden op zich, wat zijn het overall goal en de objectives van de groep en wat wordt de naam van de groep etc. Maar vanochtend werd ik gebeld door Halima dat Suzan vanacht erg ziek was geworden. Ze klonk erg bezorgd en het leek me helemaal geen optie om de meeting in B3 door te laten gaan. Ik stelde voor om zelf naar B3 te gaan om de vrouwen te informeren dat de meeting verplaatst moest worden naar volgende week. Dat heb ik gedaan, na vele malen excuses te hebben aangeboden en de situatie te hebben uitgelegd. Hariet, een van de vrouwen uit de groep die het mobiliseren op zich had genomen, had de vrouwen al gemobiliseerd voor vanmiddag en moest ze nu weer allemaal gaan inlichten dat het verplaatst zou worden. Vervelend, maar dit was echt overmacht en dat snapte ze wel.
De workshop is nu verplaatst naar volgende week vrijdag. Komende week ga ik even checken of het gecommuniceerd is naar de andere vrouwen, zodat we er zeker van zijn dat voor vrijdag alle vrouwen opnieuw gemobiliseerd worden.
Ik heb min of meer besloten om me de komende weken vooral op de vrouwengroep in B3 te richten. Ik wil heel graag de vrouwen in B3 beter leren kennen en op een antropologische manier een idee krijgen van het dagelijks leven van de vrouwen in B3. Wat houdt hen bezig, hoe runnen ze hun business, wat is hun achtergrond, hoe gaat het met hun familie en kinderen, wat doet de echtgenoot, wat zijn problemen waar vrouwen mee worstelen en wat voor oplossingen vinden ze ervoor, hoe ziet hun sociale netwerk eruit, en zo nog heel veel meer onderwerpen waar ik heel erg graag meer van wil weten. Om het proces van de groep in wording goed te kunnen begeleiden en faciliteren is het voor mij erg belangrijk om beter te begrijpen hoe vrouwen in B3 hun levens leiden. Dan begrijp ik beter hoe de dingen in B3 werken, hoe vrouwen met elkaar en mannen omgaan, hoe vrouwen hun business runnen en welke problemen ze hierin tegenkomen. Omdat dit allemaal dingen zijn die hun wensen, keuzes en activiteiten in de groep in de toekomst zullen beinvloeden. Ik zou het heel erg leuk en interessant vinden om de komende weken verschillende vrouwen te bezoeken en hele dagen of dagdelen met hen door te brengen, hen te helpen met hun werkzaamheden en zo door mee te doen en te ervaren een beetje een idee te krijgen van hun levens. Participerende observatie zoals ik dat tijdens mijn veldwerk in Nepal ook deed. Een soort van mini-veldwerk onderzoekje. Komt mijn antropologische achtergrond ook nog van pas! En ook een mooie kans om te kijken of bepaalde participatieve PRA methodes handig en leuk zijn om te gebruiken in mijn gesprekken met vrouwen.
Ik heb dit plan aan Halima voorgelegd en het leek haar een goed idee. Ze begreep mijn motivatie. Taal blijft natuurlijk een probleem, aangezien de meeste vrouwen geen Engels spreken. We hebben samen nagedacht over een oplossing. Het ligt voor de hand dat ik niet aan Halima ga vragen om dagen aaneen met mij door B3 te lopen en mee te doen met allerhande werkzaamheden, daar heeft ze het veel te druk voor. Er zal dus gezocht moeten worden naar een oplossing, iemand die kan helpen met vertalen en de tijd heeft om hele of halve dagen met mij op pad te gaan, een vrouw uit de gemeenschap waarbij vrouwen zich op hun gemak voelen, die Engels spreekt en die ik kan uitleggen wat precies de bedoeling is en waarom ik de vragen stel die ik stel. Uiteraard zal daar een financiele vergoeding voor gegeven worden, want iedereen in Banda is bezig met overleven en voor niets gaat de zon op. Tijd is geld en ik kan niet van iemand verwachten dat ze dagenlang haar eigen dingen opzij zet om voor niets met mij op pad te gaan. Ik heb dit besproken met Halima en we dachten aan een vrouw waar Halima veel mee samenwerkt en die ook bij de workshop vorige keer aanwezig was en vandaag ook zou komen helpen. Ik moet dit haar nog voorleggen en wil haar het weekend bellen.
Dit alles is nog helemaal onder voorbehoud want ik zal eerst aan de groep mijn plan moeten voorleggen en de vrouwen heel duidelijk en gedegen uitleggen waarom ik wil doen wat ik wil doen. En hen dan vervolgens vragen of ze het o.k. vinden als ik hen regelmatig bezoek. Zo niet dan gaat het niet door, of in een andere vorm. En wellicht zijn er sommige vrouwen die het wel o.k vinden en anderen niet. Dat had ik vandaag aan de vrouwen willen vragen, maar dat wordt nu dus volgende week.
|
|
|
 |
|
|
|
|
De Kidogo Post |
Schrijf je in voor onze nieuwsbrief
|
|
|
|
|
|
|
|