Na een hele ochtend door Kampala struinen om het Tourist Office te vinden voor een kaart van Kampala (wat helaas niet gelukt is want de kaarten waren niet groter dan alleen het centrum van Kampala, we wilden er een waarop we ook de wijk van ons toekomstige huis konden terug vinden), om een eigen bankrekening te openen (wat helaas niet gelukt is want we moesten eerst pasfoto's hebben) om een P.O. Box aan te vragen (wat helaas niet gelukt is want we moesten eerst een referentie opgeven) en om ons bij de Nederlandse Ambasade in te schrijven (wat wel gelukt is!), werd het tijd voor een eerste kennismaking met het projekt waar we het komende jaar aan het werk zullen zijn.

We hadden al een paar keer gepoogd onze nieuwe collega, Charles, telefonisch te bereiken. Helaas was dit nog niet gelukt. Dus gingen we er onaangekondigd naar toe op goed geluk. We hadden net het stukkie gelezen van Arjan (zie Kidogo Post no. 1) waarin hij uitgebreid beschrijft wat hij allemaal onderweg tegenkwam als hij ‘s ochtends op weg was naar zijn werk. We lieten ons door de minubus af zetten in Banda en volgden de omschrijvingen van Arjan. We wisten dus dat we een weggetje omhoog moesten lopen en langs een slager zouden komen. En jawel, de slager zagen we aan het werk in zijn winkeltje en niet veel later kwamen we het bordje van BCDP tegen! We stapten op het mooie marmeren bordje af waarop Arjan's naam stond gegraveerd. Dit moest dan het internetcafe zijn. We hadden het BCDP projekt gevonden!

Even later stapte Charles op ons af en begroetten we elkaar uitgebreid met dikke hugs. Het volgende moment liepen we met hem mee om het kliniekje, de gemeenschapsruimte en de kantoortjes te bezichtigen. Een kantoortje is speciaal voor ons vrij gemaakt zodat wij daar rustig ons werk kunnen gaan doen! Helemaal fantastisch dus!

We maakten nog een kleine wandeling door de wijk. Overal zagen we mensen die bezig waren. Voor hun lemen huisjes hebben velen een klein winkeltje waar ze groenten of fruit verkopen. Anderen hebben een eigen zaakje in het lassen en schilderen van metaalwerk. Ontzettend goed om te zien dat de mensen niet alleen zuipen en ladderzat liggen te zijn onder een boom zoals we op andere plaatsen in Afrika hebben gezien. In plaats daarvan heb ik heel wat kindertjes de handjes geschud en vriendelijk gelachen naar allemaal vrolijke wijkbewoners. Ondertussen genoot ik met volle teugen van deze eerste ontmoeting met ons projekt. Ik had verwacht dat ik heel wat meer drama zou gaan zien. Het is daarentegen een hele positieve eerste ontmoeting geweest en ik heb ontzettend veel zin om me voor deze wijk in te zetten!