Een van de 12 kiosks

Vrijdag kreeg ik de gelegenheid om samen met Michael de waterkranen op te zoeken. Het is een fantastisch project omdat sinds 1994 de kranen nog steeds water geven aan de dorpelingen. Het is een voortdurende voorziening en deze zie je (helaas) niet in alle sloppenwijken.

De constructie is als volgt; verspreid in Banda zijn 12 kranen geïnstalleerd. Banda is opgesplitst in ongeveer 12 districten, Zone B 1, Zone B 2 etc., in elk district staat een kraan. Om elke kraan is een betonnen huisje gebouwd (verdient ondertussen een nieuw laagje verf) en naast dit huisje bevindt zich een watermeter. Over elke waterkraan (kiosk genoemd) ontfermt zich een familielid. Dit zijn vaak vrouwen, zij combineren deze verantwoordelijkheid met een groenten-winkeltje dan wel met het maken van vlechtwerk.

Dorpelingen staan met gele jerrycans in een rij (vaak vlak langs het open riool). De vrouw vult een jerrycan van 20 liter voor 25 Uganda Shillings, 10 eurocenten. De vrouw krijgt 30 %, het overige is voor BCDP. Hiervan financieren ze onderhoud en projecten. Michael doet drie keer per week zijn ronde langs alle kiosken om de watermeter op te nemen en aan de hand hiervan het geld te innen en contact te onderhouden met de gezinnen.

Ik heb er net een fikse berekening op losgelaten, wat de maandelijkse opbrengst zou kunnen zijn. Maar er klopt niks van in verhouding met de boekhouding, dus dit is een van de dingen die ik binnenkort ga navragen.

Een familie gebruikt ongeveer 180 liter water per week. Een familie bestaat gemiddeld uit ongeveer 8 mensen, ouders en 6 kinderen. Als we deze aannames maken dan komen we uit op 3 liter water per persoon per dag. En daar moeten ze alles mee doen! Drinken, koken, afwassen, zichzelf wassen etc. Wie wil er even onder de douche gaan staan en de liters water opvangen om een idee te krijgen????? Men ziet alleen pieken in de weekenden, want dan worden ook kleren gewassen.

Onderweg, achterop de motor van Michael, heb ik vele kleine kinderen gezien en jongeren, sommige spelen en anderen hangen maar wat op een bankje. Vele gaan dus niet naar school.

Opvallend is het lage aantal ouderen onder de dorpelingen.

Kleding is vaak gescheurd, vies en kapot.

Kinderen spelen met eigen gemaakt speelgoed, wielen, auto’s en het pronkstuk van vandaag vond ik de tinnen straaljager!