Het is niet alleen een waar genoegen om ernaar te luisteren, ook hun teksten leveren aardig wat input. Halima zit naast mij op het bankje en vertaalt de gezongen teksten vanuit het Lugandees. Alle nummers gaan over Aids en armoede. Aids kan iedereen overkomen, bij mensen over de hele wereld. Verschrikkelijk hoe deze ziekte de levens van familieleden en vrienden ontneemt en hoe belangrijk is het om trouw te zijn aan je partner om Aids te voorkomen. Alle liedjes hebben een duidelijke en een belangrijke boodschap die zich wat mij betreft zou moeten verspreiden over heel Banda, Kampala, Uganda, overal! Verbazingwekkend is het om te zien dat het thema zo dramatisch is maar dat desondanks de performers hun emoties gebalanceerd weergeven door uitbundige vreugde met radeloos verdriet te combineren.
Mij grijpt dit alles persoonlijk zeer aan!
Ondertussen droom ik ervan deze groep mensen en vechters te steunen in het maken van Afrikaanse kostuums. De eerste aanzet zal zaterdag gemaakt worden, ze hebben net genoeg geld gespaard voor één exemplaar. Ook wil ik kijken of er cd opnames gemaakt kunnen worden en of deze via internet verkocht kunnen worden.
Na afloop van het gezang stelt Halima voor dat de arts hen zal testen op HIV. Ze bevestigt dat dit echt helemaal gratis kan. Ondertussen fluistert ze in mijn oor dat misschien wel drie op de tien positief is.
Maar het lijkt erop dat ze de leden niet weet te overtuigen. Wat hebben we eraan als we weten dat we HIV hebben?
Met verwarde emoties neem ik de minibus op weg naar huis.