Op een vroege zaterdag ochtend in de tweede week van februari was er een workshop voor het Banda Community Development Programme, gepland in Banda. Met de Workshop vraag:' waar zien we BCDP over 6 maanden?' Zo hadden we besloten in een executive commitee dat een workshop nodig is ter voorbereiding op een Action Planning die dan spoedig zou volgen. Het committee van deze verstandige besluiten, bestaat uit een voorzitter, vice voorzitter, penningmeester, secretaresse en de project coördinatoren. 

Bijna blanco, ik werkte inmiddels wel al een paar weken voor Banda, stapte ik in dit proces. Het rode boek met de workshop methode liet ik de dagen ervoor amper los. Een dag heb ik besteed aan een goede voorbereiding en had ik tot bijna in het detail bedacht welke input ik ging geven aan de leden en welke output zij te berde zouden kunnen gaan brengen. Dit alles heb ik in volgorde genoteerd op een notieblokje en zo wist ik afstand te doen van het rode boek met de workshop methode, in ruil voor mijn notie blok. Gedurende de hele workshop heb ik amper een oog laten vallen op mijn notieblok, blijkbaar kon ik het geschrevene dromen.

Het opzetten van de zaal indeling bracht op de vroege ochtend de nodige onzekerheid met zich mee voor sommige leden. Ik wilde de stoelen achter de tafels en de tafels moesten perse in een cirkel. Zoals geleerd, moest ik zien te voorkomen dat er rijen opgesteld werden die enige participatieve interactie belemmeren. Ik weet zeker dat er in lokale taal verontwaardigde uitspraken gedaan zijn; 'weet deze vrouw wel wat ze doet?' "We zijn een serieuze onderneming, geen klasje dat in een kringetje wil zitten". Na enige volharding stonden dan toch de stoelen en de tafels zoals ik ze wilde hebben en in die opstelling zaten er nu allemaal mensen hoopvol naar mij te kijken.

In volgorde, rustig en behendig, alsof ik het al jaren deed, bracht ik de gehele input van de leden d.m.v. deze workshop structureel aan op de muur. De groep was sterk vertegenwoordigd, er zaten maar liefst 20 gemotiveerde mensen  voor me op hun stoel. Allen waren geconcentreerd, oplettend, mee denkend en het  meest van alles, spraakzaam. In koppels van twee werd er serieus gediscussieerd over de ideeën. Zo ontstonden er 45 ideeën die ik vervolgens op de muur hing.
Gegroepeerd, betiteld en samengevat, hing er samengevat het volgende:

• Het health centrum moet opgeknapt worden, het heeft een lik verf nodig, twee kamers meer, bedden en meer moderne materialen, ook moest er aandacht zijn voor de gammele toiletten. Waar nu alle personeelsleden, inclusief ik zelf, de behoefte doen. Elke keer weer hopende dat het onsmakelijke geel/ bruine hokje vol met vliegen niet bovenop me zal instorten terwijl ik zelf in volledige concentratie in een gat in de grond probeer te mikken. Het is duidelijk welke task mijn prioriteit verkiest. Gelukkig mag ik alleen faciliteren.
• Het internetcafé heeft extra aandacht nodig, de trage verbinding moet sneller en hierdoor klantvriendelijker worden. Wanneer het internetcafé dan meer klandizie aantrekt, biedt het voor BCDP meer financiële mogelijkheden. Dan kunnen er bijvoorbeeld meer waterkranen geïnstalleerd worden voor de bewoners in Banda.
• Aandacht voor een nieuw project dat inkomsten kan bieden voor BCDP, het idee is een micro credit programma op te zetten. Een micro credit programma is een lening systeem voor mensen die niet bij een reguliere bank kunnen lenen maar die men wel kansen wilt geven. Lage bedragen worden uitgeleend aan mensen die een eigen zaakje gaan beginnen. Vervolgens moeten de leningen terug betaald worden.
• Landeigenaar worden van de grond waarop het BCDP gebouw staat, hier moeten alleen nog wat bedragen voor neergelegd worden. BCDP betaalt al een hele tijd elke maand een bedrag aan de landeigenaar. Achter dit idee wil men meer spoed zetten, zelf eigenaar zijn van een stuk grond, zo weten we allemaal, biedt ook zekerheid in moeilijkere tijden. Ook krijgt BCDP zo de mogelijkheid om zich verder te ontwikkelen en een extra ruimte te bouwen voor een nieuw project. Bijvoorbeeld een school een bibliotheek of een jongeren hostel. Dit als lange termijn plan.

Veel informatieve uren later en na echt hard werken, kregen we om 1 uur een lunch. Matoke met Ugale en bonen. Met z'n allen gezellig aan een grote tafel genoten we van onze lokale maaltijd en van het feit dat we weer allemaal een stuk wijzer geworden waren. We hadden een helder beeld. Het was duidelijk   waar de leden aandacht aan wilde besteden de komende 6 maanden en het was mij duidelijk geworden dat deze mensen niet alleen bidden en dromen over een betere toekomst. Er werd hard gewerkt voor een beter BCDP dat ten goede zal komen aan de bewoners van Banda! 

Trots, tevreden, overladen met complimenten, voldaan en bekaf liep ik naar huis. Mijn eerste workshop was fantastisch!