Het is maandagmiddag en ik ben net wakker van een middagdutje. Twee uur in slaap gevallen op ons eigen terras. Op zich maakte ik nog best een goede start vanochtend. Behalve dat mijn veel te dure slippers nu, na vier maanden al, uit elkaar vallen en ik me toch eigenlijk het liefst op die slippers voortbeweeg. Moest ik ze nu eerst voor een euro laten maken, voordat ze weer fatsoenlijk aan mijn voeten zouden passen. Aangezien er, zelfs in Uganda, nog vier paar schoenen in de kast staan, hoef ik me niet druk te maken.

Ik koos de stevigste met de hoogste zolen. Dat is een goede keus gebleken, het heeft vannacht hard geregend, daarom dabberde ik even later door de eindeloze modder om op mijn werkplek aan te komen, tot op mijn knieën zaten de spetters. Zou je denken dat een beetje modder op zich niet kwaad kan, nu, in de slums is het een mengeling van riool afvoer, troep, stank en modder. Blij dat de slippers ervoor gekozen hadden net vanochtend stuk te gaan.

Aangekomen op mijn werk, ontsnappen per ongeluk alle frustraties van afgelopen vrijdag. Zo kanker ik tegen mijn voorganger coördinatoren over mijn culture shock. Gelukkig delen deze twee, op dat moment althans, mijn frustraties. Ondanks dat ik een prachtige agenda samengesteld had, vol met belangrijke punten die toch echt eens uitvoerig de aandacht behoefde van het bestuur, werden vrolijk een paar punten overgeslagen. Toen ik terug kwam met mijn muggenspray, die lag 1 minuut lopen verderop in mijn kantoortje, was men prompt van punt 1 al bij agenda punt 4. Allemachtig, hoe is het mogelijk, terwijl men normaliter 30 minuten over een punt nodig heeft. Hierop heel verontwaardigd gereageerd;’kan de notulist mij even op de hoogte brengen van de besloten punten bij 1 en 2?” Ach jee, dat kon de notulist niet, want de punten waren overgeslagen en men kwam er niet onderuit want ik vond het nodig om ze alsnog te bespreken. De voorzitter en de notulist in de war maar dat kon mij niks schelen.

Ietwat moeilijkere, gevoeligere punten werden bijzonder snel afgehandeld en hups naar het volgende agendapunt. En taken die het bestuur had moeten uitvoeren, al twee bestuursvergaderingen terug besloten, werden rustig doorgeschoven naar de volgende bestuursvergadering. Toch maakte ik dit ook in Nederland mee en het is lastig aan te duiden wat nu precies het verschil is. Hier kreeg ik fijntjes allerlei klusjes toegeschoven, terwijl anderen rustig uit hun neus kunnen blijven eten. Er is een verschil met thuis. Het is nog een graad erger, langzamer, besluitelozer en ze maken het veel moeilijker dan het eigenlijk is. Zeer frustrerend en dood vermoeiend.

Ik ben hier de coördinator, diegene die medeverantwoordelijk is (samen met het bestuur) en ik kan jullie wel vertellen dat het soms best een eenzame positie is. Vooral als je dan totaal geen medewerking krijgt van een bestuur. Wat is er nu mis mee om een nieuw iemand binnen de organisatie te betrekken, die als vrijwilliger graag wilt meewerken? Men kan allicht een gesprek hebben met de persoon en bekijken in hoeverre diegene past binnen deze organisatie, maar zelfs dat lijkt teveel moeite. En waarom zouden ze, men heeft toch een coördinator die alle taakjes kan oplossen. En een nieuwe in de kliek is toch wel heel bedreigend.

Blijkbaar ben ik toch een doorzetter, want we hebben een afspraak gepland met het bestuur en de kandidaat. Ben benieuwd wie er komt opdagen van het bestuur.

Wat is er nu mis mee om iemand die fulltime werkt voor 20 euro per maand salarisverhoging te geven, de man werkt zelfs onder het minimum inkomen. En dan werkt hij voor mij en moet ik hem opdrachten geven en eerlijk in zijn ogen aankijken. Ik stelde voor om hem 40 euro te geven, dat is wat de meeste zowat verdienen binnen BCDP. Nou, nou, nou, dat is dan toch weer 20 euro meer. Dus ging men vergaderen of 7,50 euro meer niet ook voldoende was. En dan werk ik me de hele week te pletter om een waterkiosk meer erbij te bouwen zodat BCDP meer inkomsten krijgt en dan kan er niet eens 20 euro meer voor een hard werkende kracht besteed worden? Ik was het behoorlijk zat.

En vandaag rolde de frustraties, na een dutje op papier. Daarbij worden we per 3 augustus uit ons huis gezet, zit ik onder bed-bugs pukkels, mijn buik tolt als een gek, de elektriciteit viel weer eens uit voor een paar uur (terwijl ik tien brieven wilde typen vandaag en uitprinten), de rijst en de bloem zaten onder de smerige beestjes (een uur zitten ontbeesten), een arme jongen kwam voor de tweede keer na mijlen ver lopen vragen voor schoolgeld en met tranen liep hij weer naar buiten toen ik hem zonder iets moest weg sturen, ik bleef zitten met een brok in mijn keel, om de haverklap ligt er weer een collega met ernstige malaria verschijnselen aan het infuus in onze clinic enz. enz.

Eind conclusie; ondanks het mooie weer, is het leven in Uganda soms toch zwaar vermoeiend.