|
Wednesday, 07 September 2005 |
Het is net of maar ik even weg ben geweest, hoewel het toch alweer 8 maanden
geleden is dat ik voor het laatst in Oeganda was. Na een vlucht van zo’n 24
uur, kwam ik op zaterdag 13 augustus veilig en zonder bagage in Oeganda aan.
In Amsterdam had ik een vertraging van 2 uur waardoor ik in Frankfurt na een
hoop heen-en-weer geren en gehaast nog net op tijd mijn vliegtuig naar Dubai
haalde. In Dubai moest ik 8 uur wachten voor mijn volgende vlucht. Die 8 uur
ben ik overigens vooral slapend doorgekomen.
Op het vliegveld in Entebbe stonden Michael (mijn vriendje) en Daniel
(broertje van Michael en ook een vriend van mij) op mij te wachten. Na een
aantal formulieren te hebben ingevuld voor mijn tas, die waarschijnlijk nog
ergens in Frankfurt was, gingen we eindelijk op weg naar Nansana, mijn
‘thuis’ voor het komende jaar. Eindelijk weer terug in Oeganda en deze keer
voor een jaar!
Toen we in Nansana aankwamen werd ik uitgebreid begroet door de buren. Er
was op het moment ook een feestje in het guesthouse van Uganda Pioneers
Association (UPA), de organisatie waar ik weer voor ga werken, dus heb ik
ook gelijk kennis gemaakt met de andere vrijwilligers.
Ik ben dus alweer helemaal gewend en het leven gaat eigenlijk gewoon weer
verder zoals het was. Er is eigenlijk ook niet veel veranderd. De enige
verandering die ik tot nu toe heb kunnen ontdekken zijn de toegenomen
drempels en kuilen in de weg van Kampala naar Nansana…
Op maandagochtend begonnen gelijk met een vergadering met het projectteam
van het Nansana Youth Health and Information Center en werd ik gelijk
ge-update over de laatste gebeurtenissen en ontwikkelingen van het project.
Vorige maand is er een nieuwe groep van 20 peereducaters getraind. Dit zijn
jongeren die getraind worden om aan andere jongeren voorlichting te geven.
Voorlichting voor en door jongeren dus. Op scholen wordt er heel beperkt
voorlichting geven over bijvoorbeeld lichaamsveranderingen in de puberteit,
of Hiv en Aids. Praten over seksualiteit is not done. Daarom is het
belangrijk dat de jongeren elkaar kunnen informeren.
Naast middelbare scholen gaan we ons het komende jaar ook op basisscholen
richten. Vanaf oktober tot en met december zullen we drie keer 3
basisscholen bezoeken. Deze maand gaan we dan ook aan een aangepast
programma voor de basisscholen werken dat vooral op Hiv en Aids is gericht.
Op het moment vergaderen we vooral veel over wat we gaan doen, want de
scholen hebben vakantie. Ik ben dus nog niet echt actief bezig geweest met
scholen bezoeken maar daar komt binnenkort verandering in. Ik ben erg
benieuwd hoe het gaat lopen, maar het lijkt me in ieder geval heel leuk om
ook op basisscholen voorlichting te geven!
Vandaag ben ik met Stephen, de projectcoördinator, bij het instituut voor
Educatie van het district (= provincie) geweest. De overheid heeft namelijk
een speciaal programma voor basisscholen op het gebied van seksuele
voorlichting en daar wilden we meer informatie over. Het enige nadeel is de
bureaucratie in dit land..
Er werd ons verteld dat we een andere keer kunnen terugkomen met een brief
waarin we duidelijk ons project beschrijven en waarom we informatie willen.
Vervolgens wordt het eerst besproken voordat we de informatie krijgen.
Morgenochtend ga ik dus weer terug naar het district (met een brief deze
keer!) en dan is het nog even afwachten wanneer ik de informatie kan
ophalen, hopelijk aan het eind van deze week… |
